تقدیم به احمدشاه مسعود و مردم مظلوم افغانستان:اینجا دل مردم همه از قهر گرفتهمسعود کجایی؟ که دل شهر گرفتهتنگ است هوا بس که تن باغ ز کینهبوی بدی از تفرقه و قهر گرفتهپامیر سیه پوش بدخشان و هرات استهر آینه غندز(*) دلش از دهر گرفته این آتش ماتم همه مزرعه مان را از بلخ و سمنگان زده تا نهر گرفتهکابل شده مسموم و عمق جگرش رااز فتنه و نیرنگ زمان، زهر گرفته اینک که همه تازه عروسان بدخشانصد کینه به دل درعوض مهر گرفتهتاریخ عزادار خراسان بزرگ استچون قلب خدا نیز از این بهر گرفتهپ.ن. کل این عملیات از خاطر این ادبیات است- اين خاطره را چند بار گفته ام ولي باز هم تكرار مي كنم. در دهكده خواجه بهاالدين بوديم. خط اول نبرد با طالبان. جنگ سختي درگرفته بود و مسعود جنگ را فرماندهي مي كرد. از شب قبل صحبت ما درباره شعر گل كرده بود. حرف هايي درباره شعر سپيد داشت. فرماندهانش جرات نداشتند حرفش را قطع كنند اما خون خونشان را مي خورد. بالاخره ملاقربان -يار نزديك مسعود- جلو آمد و گفت: بسيار ببخشن آمر صاحب! حالي گپ عمليات است و نه ادبيات.مسعود گفت: مرتكه! كلگي (تمام) اي عمليات از خاطر اي ادبيات است!البته اين را هم بگويم كه مرتكه در افغانستان براي احترام است و همه جا به ما هم مرتكه مي گفتند.نقل از روزنامه کیهان شماره شماره 19741 گفتگو از محمد صرفي با محمد حسین جعفریان*قندوز که معرب کندز است نیز خوانده می شود در اصل کهندژ است آخرین پادگان مرزی ایران با تورانشعر از: #کوروش_کشمیری#احمدشاه_مسعود #افغانستان#خراسان_بزرگبرچسبها: افغانستان, شعرافغانستان, احمدشاه مسعود, خراسان بزرگ ادامه مطلب

در وبلاگم سعی دارم به جز اشعار خودم اشعاری را که زیبا به نظرم می رسند از کتابها , نشریات و وبلاگهای مختلف بیاورم که امیدوارم در این راه بتوانم موفق عمل کنم

تقدیم به سردار عشقاین طرف قاسم سلیمانی، آنطرف قاسم سلیمانیخط به خط شعر، موج موج شعور، صف به صف قاسم سلیمانی عزم ها جزم و چشم ها بیدار، تا رسیدن به حضرت دلداربه تجلی است از در و دیوار؛ هر طرف قاسم سلیمادامه مطلب

اربعینیهخوشا به حال اربعین، به کربلا رسیده هاپیاده در هوای گنبد طلا دویده هاخوشا به اربعین پیاده رفتن و رسیدن_به کربلا و دست با ادب به سینه، دیدن_تمام آنچه آرزوی سالهای قبل بودرسیدن به پاسخ سوال های قادامه مطلب

... چو ابر بي تو مي گريد دو چشم غرق بارانم چو ابرراز دريا را پس از اين خوب مي دانم چو ابرتا ببيند عالمي يك جرعه از خورشيد راروز و شب در آسمان عشق گريانم چو ابرحسرت ديدار تو مانده به جان صخره هابس كه وصفت را به گوش كوه مي خوانم چو ابربازتاب بودنت را غرق امواجم چو نورالتهاب ديدنت پيچيده در جانم چو ابردر كلاغ آباد ترس از مترسك رسم نيستاين كلاغان را به يك تندر بترسانم چو ابردر هواي لحظه هاي خيس و باراني منمي چكد نام تو از مضمون ايمانم چو ابرمنتظر مي مانمت در سرزمين بادهاتا عيان گردد به عالم راز پنهانم چو ابرادامه مطلب

اینک منم با اشک و آهی بی اثر در تو با شعرهای گاهگاهی بی اثر در تو تو در هوای صبح هایی روشن اما من درگیر شب های تباهی بی اثر در تو رفتی برو صدها دعای خوب همراهت من ماندم و تنها نگاهی بی اثر در تو دستانم از آغوش تو خالیست مانند کشگول پیر خانقاهی بی اثر در تو این راه ها با رفتنت پایان نمی یابند چون خاطرات باغراهی بی اثر در تو شاید فقط لختی دگر در شعر می میرد امروز مرد بی گناهی بی اثر در تو در روزنامه های فردا سوژه خوبیست اخبار مرگ بی پناهی بی اثر در تو یک بادبادک روی بام آسمان جان داد در جنگ با ابر سیاهی بی اثر در تو ک.ک.تیر۹۴ادامه مطلب

خبرت هست که دلتنگ صدایت شده امچند روزیست که بیمار شفایت شده ام هیچ می دانی اگر فوت کنم با این درد همه گویند که قربان وفایت شده اماصلا این رسم چه رسمیست که چشمت داردمن چرا محو دو چشم و مژه هایت شده اموای اگر مردم این شهر بفهمند که منبارها زنده شدم باز فدایت شده امراستی با غزلی تازه به روزم بانوتا بدانی که مسلمان خدایت شده امادامه مطلب